වැහි කුණාටුවේ සැඟවුණු වියරු ආත්මය - තනියම කියවන්න එපා!
රෑ 12 පහුවෙලා විනාඩි ගාණක් ගිහින් තිබුණේ. එළියේ කන් බිහිරි කරවන තරම් හයියෙන් අකුණු ගහනවා. මුළු පළාතටම කරන්ට් එක නෑ. මමයි කවිඳුයි හිටියේ අවුරුදු ගාණකින් මිනිස් පුළුටක්වත් ආපු නැති, කැලෑව මැද්දේ තිබුණු පරණ බංගලාවක. එකපාරටම... උඩ තට්ටුවේ අගුළු දාලා තිබුණු කාමරේ ඇතුළෙන් කවුරුහරි බර අඩි තියලා ඇවිදින සද්දයක් ඇහෙන්න ගත්තා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඒ අඩි සද්දේ පඩිපෙළ දිගේ හෙමින් හෙමින් අපි ඉන්න තැනට පහළට බහිනවා! දුවන්න තැනක් නෑ, එළියට බැස්සොත් නාය යනවා... ඇතුළේ හිටියොත්? ජීවිතේටවත් අමතක නොවන ඒ බිහිසුණු රාත්‍රියේ සිද්ධ වුණේ මොකක්ද කියලා දැනගන්න, හදවත ගැහෙන මේ කතාව අවසානය වෙනකම්ම කියවන්න...
අන්තිම වැස්ස ❤ (සමහර ආදර කතා අවසන් වෙන්නේ වෙන්වීමෙන් නෙවෙයි)
එකම කුඩයක් යටින් ගිය ඒ වැසි දවසේ, අහම්බෙන් හමුවුණු තරුණයෙක් සහ තරුණියක් කවදාහරි දවසක එකිනෙකාගේ මුළු ජීවිතයම වෙනස් කරයි කියලා ඔවුන් දෙදෙනාම හිතුවේ නැහැ. අහස්යාට ඕන වුණේ තමන්ගේ හීන සැබෑ කරගන්න විතරයි. දුෂාන්ට ඕන වුණේ තමන්ගේ අතීතයේ වේදනාව අමතක කරලා නිදහසේ ජීවත් වෙන්න. ඒත් දෛවය ඔවුන් දෙදෙනාව එකම මාවතකට ගෙනාවා. ආදරය පටන් ගත්තේ පුංචි හිනාවකින්. ඒ ආදරය ජීවිතයේ ලස්සනම මතකය වෙද්දී, ඔවුන්ව වෙන් කරන්න තරම් භයානක රහසක් ඒ දෙදෙනාගේම ජීවිත ඇතුළේ සැඟවී තිබුණා. වසර ගණනාවකට පස්සේ, එක වැසි දවසක අහස්යාට ලැබෙන ලියුමක් ඇගේ මුළු ජීවිතයම ආයෙත් වෙනස් කරනවා. “ඔයා මාව අමතක කළාට කමක් නැහැ අහස්යා… ඒත් අපේ ආදරය ඇත්තටම පටන් ගත්තේ කොහොමද කියන එක කවදාවත් අමතක කරන්න එපා.” ඒ ලියුම එව්වේ කවුද? දුෂාන් ඇයව අතහැරලා ගියේ ඇයි? අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ සඟවාගෙන හිටපු ඒ රහස මොකක්ද? සමහර ආදර කතා ජීවිත කාලය පුරාම හිතේ ජීවත් වෙනවා. ඒත් සමහර ආදර කතාවලට නැවත ආරම්භයක් ලැබෙන්නේ හැමදේම අවසන් වුණාට පස්සෙයි. මේ “අන්තිම වැස්ස” ඒ වගේ කතාවක්.
රෑ 12ට මළවුන් සමඟ ගිය බිහිසුණු බස් ගමන! (සත්‍ය සිදුවීමක් ඇසුරින්)
වෙලාව හරියටම රෑ 11:55 යි. මහ කැලෑව මැද්දේ තිබුණු පාළු බස් හෝල්ට් එකේ මම තනියම හිටියේ ගෙදර යන්න අන්තිම බස් එක එනකම්. ඈතින් කහ පාට හෙඩ්ලයිට් දෙකක් දාගෙන ආපු පරණ ලංගම බස් එක දැක්කම මගේ හිතට ආවේ පුදුම සැනසීමක්. මම බස් එකට නැග්ගා. බස් එක පිරෙන්නම මිනිස්සු හිටියා. ඒත්... ඒ කවුරුවත් කතා කළේ නෑ. අඩුම තරමේ හුස්ම ගන්න සද්දයක්වත් ඇහුණේ නෑ! මම ටිකට් ගන්න සල්ලි දික් කළාම, කොන්දොස්තර මගේ මූණ දිහා බලලා කියපු දෙයින් මගේ මුළු ඇඟම සීතල වෙලා ගියා... 'මහත්තයා තාම පණ පිටින් නේද? ඇයි මේ බස් එකට නැග්ගේ?' ජීවිතේටවත් අමතක නොවන ඒ මාරාන්තික රාත්‍රී බස් ගමනේ සිදුවූයේ කුමක්ද? සම්පූර්ණ කතාව දැන් කියවන්න...
මීදුම අතරින් ආව ආදරේ (කඳුකර කෝච්චියේ ජනේලය අයිනේ හමුවුණු ඇය...)
වැස්ස වැටෙන උදෑසනක, බදුල්ල යන කෝච්චියේ ජනේලය අයිනේ සීට් එකක් නිසා පටන් ගත්ත පොඩි රණ්ඩුවක්... ඒක ජීවිත දෙකක්ම වෙනස් කරයි කියලා කවුද හිතුවේ? හපුතලේ පොඩි ඉස්කෝලෙක ටීචර් කෙනෙක් වෙච්ච නෙත්මි ගාව තිබුණේ නිල් පාට ඩයරියක් විතරයි. ඒකේ තිබුණේ කාටවත් කියන්න බැරි ඇගේ හිතේ කවි. කොළඹ ඉඳන් කඳුකරේට ආව ෆොටෝග්‍රැෆර් සහන් ගාව තිබුණේ කැමරාවකුයි, අම්මා නැති වුණාට පස්සේ හිතේ ඉතුරු වෙච්ච හිස්කමකුයි. කෝච්චියේ අමතක වෙලා ගිය එක ඩයරියක්... මීදුම අතරින් හොරෙන් ගත්ත එක ෆොටෝ එකක්... ඒ දෙකෙන් පටන් ගත්ත ආදරේ, සල්ලි, තත්ත්වය, තාත්තලාගේ ආඩම්බරය කියන පවුරු මැද්දේ ජීවත් වෙයිද? නැත්නම් මීදුම වගේම හිමින් හිමින් අතුරුදහන් වෙලා යයිද? ආදරේ නිසාම ආදරේ අත්හරින්න සිද්ධ වුණොත්... අවුරුදු දෙකක නිහඬතාවයකට පස්සේ ආයෙත් ඒ කෝච්චියේ ඒ ජනේලය ළඟ හමුවෙන්න පුළුවන්ද? කොටස් 20කින් ලියවුණු, ඔබේ හදවත ඇල්ලෙන, ඇස් තෙත් කරන, අන්තිම පිටුව වෙනකම් අත්හරින්න බැරි ආදර කතාවක්.
කණ්ණාඩියේ වියරු ආත්මය (සත්‍ය සිදුවීමක් ඇසුරින්)
කොළඹ රස්සාවට ආපු මටයි මගේ යාළුවා නිර්මලාටයි අර පරණ ගෙදර උඩ තට්ටුව අඩු කුලියට ලැබුණේ අපේ වාසනාවට කියලයි මම මුලින්ම හිතුවේ. ඒ කාමරේ මැද තිබුණු ලස්සන කැටයම් කපපු පරණ කණ්ණාඩි අල්මාරියට මම පුදුම විදිහට ආස කළා. ඒත්... ඊයේ රෑ 3:00 ට වතුර බොන්න ඇහැරුණු මම, අහම්බෙන් වගේ ඒ කණ්ණාඩිය දිහා බැලුවා. මම කණ්ණාඩිය ඉස්සරහ හිටගෙන හිටියේ කිසිම හැඟීමක් නැතුව. ඒත්... කණ්ණාඩිය ඇතුළේ හිටපු මගේම ජායාව, කට කොනකින් වියරු හිනාවක් දාගෙන මම දිහා බලාගෙන හිටියා! ඊළඟ තත්පරේදී මම කණ්ණාඩිය ළඟින් අයින් වුණත්, මගේ ජායාව එතනින් හෙල්ලුණේවත් නෑ! ඒ කණ්ණාඩිය පිටුපස සැඟවී තිබුණු ඒ මාරාන්තික රහස කුමක්ද? සම්පූර්ණ කතාව දැන් කියවන්න...
