කණ්ණාඩියේ වියරු ආත්මය (සත්‍ය සිදුවීමක් ඇසුරින්)

මගේ නම අමාලි. මම අනුරාධපුරේ ඉඳන් කොළඹ ආවේ පෞද්ගලික රෝහලක හෙදියක් (Nurse) විදිහට මගේ පළවෙනි පත්වීම ලැබුණු නිසා. මාත් එක්කම එකට ඉගෙන ගත්තු මගේ හොඳම යාළුවා නිර්මලාටත් ඒ රෝහලේම රස්සාව ලැබුණා. ඉතින් අපි දෙන්නටම ලොකුම ප්‍රශ්නේ වුණේ රෝහලට කිට්ටුවෙන්, අපේ පඩියට දරාගන්න පුළුවන් ගාණකට නවතින්න හොඳ බෝඩිමක් හොයාගන්න එක.

දවස් ගාණක් තිස්සේ හෙව්වට පස්සේ, නුගේගොඩට කිට්ටුව පරණ අතුරු පාරක තිබුණු තට්ටු දෙකේ ගෙදරක උඩ තට්ටුව අපිට හම්බවුණා. ඒ ගෙදර පහළ තට්ටුවේ හිටියේ අවුරුදු හැත්තෑවක් විතර වෙන 'මැණිකේ ආච්චි' කියලා වයසක කාන්තාවක් විතරයි. ඇගේ දරුවෝ ඔක්කොම පිටරට පදිංචියට ගිහින්.

රුපියල් විසිපන්දාහක් වගේ ගාණකට වෙනම නාන කාමරයකුත් එක්ක ලොකු කාමරයක් ලැබුණු එක ගැන අපි දෙන්නා හිටියේ පුදුම සතුටකින්.

අපි බඩු අරන් ගෙදරට ආපු පළවෙනි දවසේම මැණිකේ ආච්චි අපිට යතුර දෙන ගමන් අමුතු කතාවක් කිව්වා.

"දරුවනේ, ඔය උඩ තට්ටුවේ කාමරේ මගේ නැතිවුණු ලොකු අක්කගේ බඩු වගයක් තියෙනවා. විශේෂයෙන්ම ලොකු කණ්ණාඩි අල්මාරියක් ඇති. ඒක ගොඩක් පරණ, වටිනා බඩුවක්. ඒකේ ඇඳුම් දාගත්තට කමක් නෑ, හැබැයි රෑට නිදාගන්නකොට ඒ කණ්ණාඩිය රෙද්දකින් වහලා තියන්න. අපේ පරණ සිරිතක්නේ රෑට කණ්ණාඩි වහන එක..." ආච්චි කිව්වේ අපේ ඇස් දිහා කෙලින් නොබලා බිම බලාගෙන.

"හා ආච්චි, අපි ඒක පරිස්සමට පාවිච්චි කරන්නම්." නිර්මලා හිනාවෙලා කිව්වා.

අපි දෙන්නා ලී පඩිපෙළ දිගේ උඩ තට්ටුවට ගියා. කාමරේ දොර ඇරපු ගමන් අපේ ඇස් ගියේ කාමරේ කෙළවරේ තිබුණු ඒ දැවැන්ත අල්මාරිය දිහාටයි.

ඒක අඩි හතක් විතර උස, කළුවර සහ නඳුන් ලීයෙන් හදපු, වටේටම ලස්සන මල් වැල් කැටයම් කපපු පරණ අල්මාරියක්. ඒකේ මැද දොරේ තිබුණේ මිනිහෙක්ගේ සම්පූර්ණ උස පේන තරමේ ලොකු කණ්ණාඩියක්. කණ්ණාඩියේ යට කොනක පොඩි පිපිරුමක් තිබුණත්, ඒක පුදුම තරම් පැහැදිලියි. හැබැයි ඒ අල්මාරිය දිහා බලද්දී මොකක්දෝ අමුතු ගුප්ත බවක්, බර ගතියක් හිතට දැනුණා.

"අඩෝ අමාලි, බලපන්කෝ මේ අල්මාරියේ ලස්සන! අපිට හැඩ බලන්න වෙනම කණ්ණාඩි ඕනෙත් නෑ." නිර්මලා කණ්ණාඩිය ඉස්සරහට ගිහින් කොණ්ඩේ හදන ගමන් කිව්වා.

මමත් ඇඳුම් බෑග් එක අරන් අල්මාරිය ළඟට ගියා. මම අල්මාරියේ දොර ඇරියා. 'ක්‍රීක්...' ගාලා හීනි සද්දෙකින් දොර ඇරුණා. ඇතුළෙන් ආවේ පරණ කපුරු බෝල සුවඳකුයි, වේලිච්ච රෝස මල් සුවඳකුයි කලවම් වෙච්ච අමුතු සුවඳක්. හැබැයි ඒ සුවඳ යටින් යන්තම් වගේ පරණ ලේ ගඳක් වගේ එකකුත් මට දැනුණා.

අල්මාරිය ඇතුළේ ලී බිත්තියේ කවුරුහරි නියපොතු වලින් හූරපු පාරවල් වගයක් තිබුණා. හරියට කවුරුහරි අල්මාරිය ඇතුළට දාලා වහලා තියෙද්දී එළියට එන්න දඟලලා වගේ!

"නිර්මලා... මේ බලපන්කෝ ඇතුළේ තියෙන හීරුම් පාරවල්." මම කිව්වා.

"ඕවා ගණන් ගන්න එපා බං. පරණ බඩුනේ. මීයෝ හූරන්න ඇති. වරෙන් ඇඳුම් ටික අස් කරලා නිදාගමු, හෙට උදේ ඩියුටි යන්නත් එපැයි." නිර්මලා කිව්වා.

එදා රෑ අපි නිදාගන්න කලින්, මැණිකේ ආච්චි කියපු දේ මතක් වෙලා මම පරණ බෙඩ් ෂීට් එකක් අරන් අර කණ්ණාඩිය වැහුවා.

මුල් දවස් දෙක තුන කිසිම කරදරයක් නැතුව ගෙවිලා ගියා. හැබැයි සතියක් විතර යද්දී අමුතු දේවල් වෙන්න පටන් ගත්තා.

හැමදාම රෑට මම අර කණ්ණාඩිය බෙඩ් ෂීට් එකෙන් වහලා නිදාගත්තත්, උදේ ඇහැරිලා බලද්දී ඒ බෙඩ් ෂීට් එක බිම වැටිලා තියෙනවා! මුලින්ම මම හිතුවේ ෆෑන් එකේ හුළඟට වැටෙනවා ඇති කියලා. ඒත් දවසක් මම බෙඩ් ෂීට් එක කටු දෙකකින් අල්මාරියේ ලී කැටයමට තද කරලා ගැහුවා. පහුවදා උදේ බලද්දී, ඒ බෙඩ් ෂීට් එක මැදින් ඉරිලා බිම වැටිලා තිබුණා!

"නිර්මලා, උඹ රෑට නැගිටලා මේ රෙද්ද අදිනවද බං?" මම ඉරුණු රෙද්ද පෙන්නලා ඇහුවා.

"පිස්සුද අමාලි? මම නිදාගත්තම මළකඳක් වගේ කියලා උඹ දන්නවනේ. උඹම හීනෙන් ඇවිදලා ඕක අදිනවද දන්නේ නෑ." නිර්මලා හිනාවෙලා කිව්වට මගේ හිතට නම් ලොකු බයක් ආවා.

ඔය සිද්ධිය වෙලා දවස් දෙකකට පස්සේ, නිර්මලාට රෝහලේ නයිට් ඩියුටි (Night Shift) වැටුණා. මට තිබුණේ දවල් ඩියුටි නිසා එදා රෑ මම කාමරේ හිටියේ තනියම.

රෑ 10ට විතර මම කාලා බීලා, කාමරේ දොරත් හොඳට ලොක් කරලා නිදාගත්තා. කණ්ණාඩිය වහන්න තිබුණු රෙද්ද ඉරිලා නිසා, එදා කණ්ණාඩිය වහන්න විදිහක් තිබුණේ නෑ. මගේ ඇඳ තිබුණේ හරියටම කණ්ණාඩිය ඉස්සරහ. ඇඳේ හාන්සි වුණාම කණ්ණාඩියෙන් මාව හොඳට පේනවා. මම අනිත් පැත්ත හැරිලා නිදාගත්තා.

එකපාරටම මට ඇහැරුණේ කාමරේ ඇතුළේ පුදුම හීතලක් දැනුණු නිසා. ෆෑන් එක දාලත් නැතුව ඇයි මේ තරම් සීතල කියලා බලන්න මම ඇස් ඇරියා. කාමරේ දාලා තිබුණු පොඩි නිල් පාට නයිට් බල්බ් එකේ එළිය විතරයි තිබුණේ. මම ෆෝන් එක අරන් වෙලාව බැලුවා.

වෙලාව හරියටම පාන්දර 3:05 යි!

එතකොටම මට ඇහුණා කාමරේ කෙළවරෙන් හීනි සද්දයක්.

ටක්... ටක්... ටක්...

හරියට කවුරුහරි වීදුරුවකට ඇඟිල්ලෙන් තට්ටු කරනවා වගේ සද්දයක්. ඒ සද්දේ ආවේ අර කණ්ණාඩි අල්මාරිය පැත්තෙන්!

මගේ උගුර කට වේලිලා ගියා. මම බෙඩ් ෂීට් එක පපුවට තුරුළු කරගෙන, හෙමින් සැරේ අල්මාරිය දිහා බැලුවා.

කාමරේ අඳුරු එළියෙන් මට කණ්ණාඩිය පෙනුණා. මම ඇඳේ වාඩි වෙලා ඉන්න විදිහ කණ්ණාඩියෙන් පේනවා. මම ඇස් දෙක පිහදාලා හොඳට බැලුවා.

මගේ ඇඟේ ලේ වතුර වුණේ එතකොටයි!

මම ඇඳේ වාඩි වෙලා හිටියේ බයෙන් ගැහි ගැහී. ඒත්... කණ්ණාඩිය ඇතුළේ පෙනුණු මගේ ජායාව (Reflection) ඇඳේ වාඩි වෙලා හිටියේ නෑ! ඒ ජායාව ඇඳෙන් නැගිටලා, කණ්ණාඩියට හොඳටම මූණ ලං කරගෙන, කණ්ණාඩිය ඇතුළේ ඉඳන් මම දිහා බලාගෙන හිටියා!

මට කෑගහන්න ඕන වුණත් කටින් සද්දයක් පිටවුණේ නෑ. කණ්ණාඩිය ඇතුළේ හිටපු 'මම', හෙමින් සැරේ අතක් උස්සලා කණ්ණාඩියේ වීදුරුවට ඇතුළතින් තට්ටු කළා.

ටක්... ටක්... ටක්...

ඊට පස්සේ ඒ ජායාවගේ කට කන් දෙක ළඟටම ඇදිලා, මනුස්සයෙක්ට හිනාවෙන්න බැරි තරම් වියරු, භයානක හිනාවක් මූණට ආවා.

මම ඇඳෙන් බිමට පැනලා ලයිට් ස්විච් එක ළඟට දුවලා ගිහින් කාමරේ ලොකු ලයිට් එක දැම්මා.

මුළු කාමරේම එළිය වුණා. මම ගැහි ගැහී ආපහු කණ්ණාඩිය දිහා බැලුවා. දැන් කණ්ණාඩියේ ඉන්නේ බය වෙලා වෙව්ලන මගේ සාමාන්‍ය ජායාවම විතරයි. හැබැයි... මම කණ්ණාඩිය ළඟට ගිහින් බලද්දී, කණ්ණාඩියේ වීදුරුවේ ඇතුල් පැත්තේ (අපිට අල්ලන්න බැරි පැත්තේ) කවුරුහරි හුස්ම ගත්තම බැඳෙනවා වගේ මීදුමක් බැඳිලා තිබුණා!

මම එදා එළිවෙනකම්ම ලයිට් එක දාගෙන, ඇඳේ මුල්ලකට වෙලා පිරිත් කිය කියා හිටියේ.

පහුවදා උදේ නිර්මලා නයිට් ඩියුටි ඉවර වෙලා ආපු ගමන් මම රෑ වෙච්ච හැමදේම කිව්වා.

"අනේ අමාලි, උඹට ඔය නිදිමතේ පෙනුණු හීනයක් බං. රෝහලේ මැරෙන ලෙඩ්ඩු දැකලම උඹේ ඔළුව විකාර වෙලා. ඔච්චර බය නම් අපි මේ අල්මාරිය අනිත් පැත්ත හරවලා තියමු, කණ්ණාඩිය බිත්තිය පැත්තට හිටින්න." නිර්මලා කිව්වා.

ඒත් ඒ අල්මාරිය කොච්චර බරද කියනවා නම්, අපි දෙන්නා මුළු හයියම දාලා තල්ලු කළත් ඒක අඟලක්වත් හෙල්ලුණේ නෑ. හරියට ඒක පොළොවට බද්ධ වෙලා වගේ.

එදා දවල් මම ඩියුටි ගියා. නිර්මලා කාමරේ නිදාගත්තා. මම හවස 6ට විතර ආපහු බෝඩිමට එද්දී කාමරේ ලයිට් දාලා තිබුණේ නෑ. මම දොර ඇරගෙන ඇතුළට ගියා.

කාමරේ අඳුරේම, නිර්මලා අර කණ්ණාඩි අල්මාරිය ඉස්සරහ පුටුවක් තියාගෙන වාඩි වෙලා, කණ්ණාඩිය දිහා බලාගෙන හිටියා! ඇය තමන්ගේ කොණ්ඩේ ලිහාගෙන, පනාවකින් හෙමින් හෙමින් කොණ්ඩේ පීරනවා.

"නිර්මලා! මොකද බං මේ කරුවලේ කරන්නේ? ලයිට් එකවත් දාගන්න එපැයි." මම ලයිට් එක දැම්මා.

නිර්මලා ගැස්සිලා වගේ මම දිහා බැලුවා. ඇගේ ඇස් යට කළු වෙලා, මූණ හොඳටම සුදුමැලි වෙලා තිබුණා.

"මුකුත් නෑ අමාලි... මේ කණ්ණාඩිය දිහා බලාගෙන ඉද්දී හිතට පුදුම සැනසීමක් දැනෙනවා බං. මේක හරිම ලස්සනයි..." නිර්මලා කිව්වේ හීනෙන් වගේ.

එදා ඉඳන් දවසින් දවස නිර්මලාගේ හැසිරීම සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වුණා. වෙනදට හොඳට කතාබහ කරලා හිනාවෙලා ඉන්න කෙල්ල, වැඩ ඇරිලා ආපු ගමන් කරන්නේ අර කණ්ණාඩිය ඉස්සරහට වෙලා පැය ගණන් බලාගෙන ඉන්න එක. සමහර දවස්වල රෑ මැද මට ඇහැරෙද්දී, නිර්මලා කණ්ණාඩිය ළඟ හිටගෙන කාත් එක්ක හරි රහසින් කතා කරනවා මට ඇහුණා!

"කාත් එක්කද නිර්මලා ඔයා කතා කරන්නේ?" කියලා මම ඇහුවම, එයා මම දිහා රවලා බලලා, "උඹේ වැඩක් බලාගෙන නිදාගනින් අමාලි!" කියලා සැරෙන් කියනවා.

මට තේරුණා මෙතන මොකක් හරි ලොකු වැරැද්දක් වෙනවා කියලා. නිර්මලාට මොකක් හරි අමනුෂ්‍ය බලවේගයක් වැහීගෙන එනවා කියලා මගේ හිත කිව්වා.

ඊළඟ දවසේ නිර්මලා උදේම ඩියුටි ගියාට පස්සේ, මම පහළ තට්ටුවට ගිහින් මැණිකේ ආච්චිව හම්බවුණා. මම ආච්චිගේ කකුල් දෙක ළඟ වැඳලා ඇඬුවා.

"ආච්චි, අනේ බුදු බව අත්වෙයි මට ඇත්ත කියන්න. අර උඩ තට්ටුවේ තියෙන කණ්ණාඩි අල්මාරියේ මොකක්ද තියෙන රහස? මගේ යාළුවා දැන් පිස්සියක් වගේ ඒක දිහා බලාගෙන කතා කරනවා. රෑට ඒකෙන් අමුතු දේවල් පේනවා! ආච්චි මොනවා හරි දන්නවා නම් මට කියන්න!" මම ඇඬුවා.

මැණිකේ ආච්චිගේ මූණ බයෙන් සුදුමැලි වුණා. ඇය වෙව්ලන අතින් පපුව අල්ලගෙන පුටුවක වාඩි වුණා.

"අනේ දෙයියනේ... ඒක ආයෙත් පටන් අරන්ද..." ආච්චි ඇස්වල කඳුළු පුරවගෙන කතාව පටන් ගත්තා.

"දුවේ... මීට අවුරුදු තිහකට විතර කලින් ඔය උඩ කාමරේ හිටියේ මගේ ලොකු අක්කා, 'කමලා'. එයා පුදුම ලස්සනක් තිබුණු කෙල්ලෙක්. තමන්ගේ රූපේ ගැන පුදුම ආඩම්බරයකින් හිටියේ. දවසම කරන්නේ ඔය කණ්ණාඩිය ඉස්සරහට වෙලා හැඩ බලන එක. හැබැයි අක්කගේ මඟුල් ගෙදරට සතියකට කලින්, එයාට තරහා ගියපු පරණ පෙම්වතෙක් අක්කගේ මූණට ඇසිඩ් ගැහුවා!"

මම අත් දෙකෙන්ම කට වහගත්තා.

"අක්කගේ ලස්සන මූණ සම්පූර්ණයෙන්ම පිච්චිලා විකෘති වුණා. මනමාලයා මඟුල අතෑරියා. අක්කට ඒ දුක දරාගන්න බැරි වුණා. එයා කාමරේට වෙලා දවස් ගාණක් අඬ අඬා හිටියා. අන්තිමට... අක්කා යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර කරන ගුරුන්නාන්සේ කෙනෙක් ලව්වා මොකක්දෝ මහා පව්කාර ගුරුකමක් කරගත්තා. එදා රෑ අක්කා කණ්ණාඩියේ වීදුරුව කඩලා, ඒ වීදුරු කටුවකින්ම බෙල්ල කපාගෙන ඔය අල්මාරිය ඇතුළට වෙලා මැරුණා! එයා මැරෙන්න කලින් කණ්ණාඩියේ ලේ වලින් ලියලා තිබුණා, 'මගේ ලස්සන රූපේ මම ආයෙත් කවදාහරි ලබාගන්නවා' කියලා!"

"දෙයියනේ... එතකොට ආච්චි කියන්නේ?" මගේ ඇඟම වෙව්ලන්න ගත්තා.

"ඔව් දුවේ! අක්කගේ ආත්මය තාමත් ඔය කණ්ණාඩිය ඇතුළේ හිරවෙලා ඉන්නවා. මීට අවුරුදු පහකට කලිනුත් ඔය කාමරේ නැවතුණු ලස්සන ගෑනු ළමයෙක් එකපාරටම පිස්සු හැදිලා කණ්ණාඩිය කඩාගෙන බෙල්ල කපාගත්තා! ඒ ආත්මය හදන්නේ ඔයාගේ යාළුවාගේ ශරීරය අයිති කරගෙන, යාළුවාගේ ආත්මය කණ්ණාඩිය ඇතුළට ඇදලා ගන්නයි! අද රෑ පසළොස්වක පෝය... අද රෑ 12ට කලින් ඔය දෙන්නම මේ ගෙදරින් පැනගන්න! නැත්නම් ඔය කණ්ණාඩිය කුඩු කරලා දාන්න!"

මැණිකේ ආච්චි කියපු දේවල් වලින් මගේ මුළු ඔළුවම ගිනි ගත්තා වගේ වුණා. මම නිර්මලාට කෝල් ගත්තා, ඒත් එයාගේ ෆෝන් එක ඕෆ් කරලා!

මම රෝහලට කෝල් කරලා ඇහුවම එතනින් කිව්වේ, "නිර්මලා අද උදේ වැඩට ආවේ නෑ, අසනීපයි කියලා නිවාඩු දැම්මා" කියලයි!

එතකොට නිර්මලා උදේ ගෙදරින් ගියේ කොහෙද?

මම පඩිපෙළ දිගේ උඩ තට්ටුවට දිව්වා. කාමරේ දොර ඇතුළතින් ලොක් කරලා!

"නිර්මලා! දොර ඇරපන්! නිර්මලා!" මම දොරට හයියෙන් ගැහුවා.

ඇතුළෙන් කිසිම සද්දයක් නෑ. හැබැයි දොර යට හිදැසෙන් මට පෙනුණා කාමරේ ඇතුළේ ඉටිපන්දම් එළියක් වගේ කහ පාට එළියක් පත්තු වෙනවා. ඒත් එක්කම කාමරේ ඇතුළෙන් ගැහැණු දෙන්නෙක් හයියෙන් හිනාවෙන සද්දයක් ඇහුණා!

මම පහළට දුවලා ගිහින් මැණිකේ ආච්චිගෙන් කාමරේ අමතර යතුර (Spare Key) ඉල්ලගත්තා. ඒ වගේම වත්ත පහළ දර මඩුවේ තිබුණු ලොකු යකඩ පොල්ලකුත් අතට ගත්තා.

මම උඩට ඇවිත් වෙව්ලන අතින් යතුර දාලා දොර ඇරියා.

කාමරේ ඇතුළේ දැකපු දෙයින් මගේ හුස්ම නතර වෙන්න ගියා.

කාමරේ ජනෙල් ඔක්කොම වහලා. අර කණ්ණාඩි අල්මාරිය වටේටම ඉටිපන්දම් පත්තු කරලා තිබුණා. නිර්මලා කණ්ණාඩිය ඉස්සරහ දණගහගෙන හිටියා. ඇගේ අතේ තිබුණේ ලොකු පිහියක්!

ඊටත් වඩා භයානක දේ තමයි... කණ්ණාඩිය ඇතුළේ පෙනුණේ නිර්මලාගේ ජායාව නෙවෙයි!

කණ්ණාඩිය ඇතුළේ හිටගෙන හිටියේ මූණෙන් භාගයක්ම ඇසිඩ් වලට පිච්චිලා මස් ගැලවිලා ගියපු, ඇටකටු පෑදුණු, පරණ මනමාලියෙක්ගේ සාරියක් ඇඳගත්තු බිහිසුණු ගැහැණු ආත්මයක්! ඒ ආත්මය කණ්ණාඩිය ඇතුළේ ඉඳන් තමන්ගේ කුණු වෙච්ච අත් දෙක වීදුරුවෙන් එළියට දාලා, නිර්මලාගේ ඔළුවෙන් අල්ලගෙන හිටියා!

වීදුරුව හරියට වතුර වගේ උණු වෙලා, ඒ අවතාරය නිර්මලාව කණ්ණාඩිය ඇතුළට අදින්න හදනවා!

"නිර්මලා!!" මම කෑගහගෙන ඉස්සරහට පැන්නා.

එකපාරටම නිර්මලා ඔළුව හරවලා මම දිහා බැලුවා. ඇගේ ඇස් දෙකේ කළු ඉංගිරියාව නැති වෙලා, සම්පූර්ණයෙන්ම සුදු පාට වෙලා තිබුණා.

"ළඟට එන්න එපා! මේ ශරීරය දැන් මගේ... මට ආයෙත් ලස්සන වෙන්න ඕනේ...!" නිර්මලාගේ කටින් පිටවුණේ වයසක, ගොරෝසු ගැහැණු කටහඬක්!

ආවේශ වෙලා හිටපු නිර්මලා එකපාරටම අතේ තිබුණු පිහිය උස්සගෙන මගේ ඇඟට පැන්නා. මම අතේ තිබුණු යකඩ පොල්ලෙන් ඇගේ අතට ගැහුවා. පිහිය විසිවෙලා ගියා. හැබැයි ඇයට තිබුණේ මනුස්සයෙක්ට නැති පුදුම ශක්තියක්. ඇය මගේ බෙල්ලෙන් අල්ලලා මාව බිත්තියට තද කළා. මගේ හුස්ම හිරවෙන්න ගත්තා.

ඒ අතරේ අර කණ්ණාඩිය ඇතුළේ හිටපු විකෘති ආත්මය කණ්ණාඩියෙන් එළියට අඩිය තියන්න හදනවා මම දැක්කා!

මම මුළු ශක්තියම යොදලා දණහිසෙන් නිර්මලාගේ බඩට පාරක් ගැහුවා. ඇය පස්සට විසි වුණා. මම බිම වැටිලා තිබුණු යකඩ පොල්ල අතට අරන්, කෙලින්ම අර කණ්ණාඩිය දිහාට දිව්වා.

"එපාාාාා...!" කණ්ණාඩිය ඇතුළේ හිටපු යක්ෂණිය කන් බිහිරි කරවන තරම් හයියෙන් විලාප දුන්නා.

මම "බුදු සරණයි!" කියලා කෑගහගෙන, මුළු වෙරම දාලා යකඩ පොල්ලෙන් කණ්ණාඩියේ මැදටම පාරක් ගැහුවා!

ජරාස්!!

විදුලි කොටනවා වගේ සුදු පාට එළියක් විහිදුවමින් කණ්ණාඩිය කෑලි දහසකට කුඩු වෙලා බිමට හැලුණා. ඒත් එක්කම මුළු කාමරේම දෙදරවමින් මහා භයානක කෑගැහිල්ලක් ඇහිලා, කළු පාට දුමාරයක් වගේ දෙයක් කණ්ණාඩි අල්මාරියෙන් පිටවෙලා ජනේලය කඩාගෙන එළියට ඇදිලා ගියා!

ඒත් එක්කම නිර්මලා සිහිය නැතුව බිම ඇදගෙන වැටුණා.

අපි එදාම ඒ ගෙදරින් බඩුත් අරන් පිටවුණා. මැණිකේ ආච්චි පහුවදාම මිනිස්සු වගයක් දම්මලා ඒ කණ්ණාඩි අල්මාරිය කෑලි වලට කපලා ගිනි තියලා දැම්මා කියලා අපිට ආරංචි වුණා.

නිර්මලාට සතියක් විතර යනකම් හරියට සිහිය තිබුණේ නෑ. පන්සල් ගිහින්, බෝධි පූජා තියලා, පිරිත් නූල් දාලා තමයි ඇයව යථා තත්ත්වයට ගත්තේ. එදා වෙච්ච කිසිම දෙයක් ඇයට මතක තිබුණේ නෑ.

අපි දැන් ඉන්නේ රෝහල ළඟම තියෙන අලුත්ම බෝඩිමක. ඒකේ කිසිම පරණ බඩුවක් නෑ. අපි හිතුවේ ඒ නපුරු හීනය එතනින් ඉවරයි කියලා.

හැබැයි... අද උදේ මම නාන කාමරයට ගිහින් මූණ හෝදද්දී, නිර්මලා මගේ පිටිපස්සෙන් ඇවිත් කතා කළා.

"අමාලි... මගේ මූණේ පොඩි කැළලක් තියෙනවා වගේ නේද බං?" ඇය ඇහුවා.

මම හැරිලා නිර්මලා දිහා බැලුවා. ඇගේ මූණේ කිසිම කැළලක් තිබුණේ නෑ. "පිස්සුද බං, උඹේ මූණ හොඳට තියෙන්නේ..." කියලා මම ආපහු ඉස්සරහ බැලුවා.

නාන කාමරයේ සින්ක් එකට උඩින් තිබුණු පොඩි කණ්ණාඩිය දිහා බලපු මගේ අතේ තිබුණු බ්‍රෂ් එක බිම වැටුණා.

මගේ පිටිපස්සේ හිටගෙන හිටපු නිර්මලා හිනාවෙලා හිටියත්... කණ්ණාඩිය ඇතුළෙන් පෙනුණු නිර්මලාගේ ජායාවගේ මූණෙන් භාගයක්ම ඇසිඩ් වලට පිච්චිලා විකෘති වෙලා තිබුණා! ඒ ජායාව මගේ දිහා බලාගෙන, තමන්ගේ දබර ඇඟිල්ල කට ළඟට තියලා 'ෂ්ෂ්ෂ්...' කියලා සද්ද නොකර ඉන්න කියලා ඉඟි කළා!

එදා කණ්ණාඩිය කුඩු කරන්න කලින්... ඒ ආත්මය තමන්ගේ වැඩේ ඉවර කරලා තිබුණා! දැන් මාත් එක්ක මේ කාමරේ ජීවත් වෙන්නේ නිර්මලා නෙවෙයි... එතකොට මගේ අහිංසක යාළුවා නිර්මලාගේ ආත්මය කොහෙද? අර කුඩු වෙච්ච කණ්ණාඩි කෑලි අස්සේ තාමත් හිරවෙලා ඇතිද?

(නිමි)

ඉතින් යාළුවනේ කතාව හොඳයිනම් පහළින් ඔයාගේ අදහසත් කමේන්ට් කරන්න අමතක කරන්න එපා. එහෙනම් තවත් මේ වගේ සුපිරිම කතාවකින් හමුවෙම්... ජයවේවා! සුබ දවසක්!