මීදුම අතරින් ආව ආදරේ (කඳුකර කෝච්චියේ ජනේලය අයිනේ හමුවුණු ඇය...)

කොළඹ කොටුව දුම්රිය ස්ථානය උදේ පාන්දර පහයි හමාරට ඉතින් හැමදාම වගේ කලබලයි. ඒත් ඒ දවසේ ඒ කලබලේට වැස්සකුත් එකතු වෙලා තිබුණා. වහලෙන් වැටෙන වතුර බිංදු, තේ විකුණන කෙනාගේ හඬ, බඩු මල්ලවල් ඇදගෙන දුවන මිනිස්සු... ඒ ඔක්කොම මැද්දේ සහන් විජේසේකර කළු කුඩයක් අතේ තියාගෙන, පිටේ කැමරා බෑග් එක එල්ලගෙන හෙමින් හෙමින් පඩි නැග්ගා.

එයාට වයස අවුරුදු විසිහතයි. උස, සිහින් ඇඟක් තිබුණු, ටිකක් රැවුල වවාගෙන හිටපු, ඇස් දෙකේ කවදාවත් අඩු නොවෙන දුකක් තියාගෙන හිටපු කොල්ලෙක්. කොළඹ ලොකු ව්‍යාපාරිකයෙක් වෙච්ච රන්ජිත් විජේසේකර මහත්තයාගේ එකම පුතා. ඒත් සහන්ට තාත්තගේ ව්‍යාපාරවලට වඩා ආදරේ තිබුණේ කැමරාවට.

එයාගේ ෆෝන් එක වයිබ්‍රේට් වුණා. ස්ක්‍රීන් එකේ "දිලාන්" කියලා වැටුණා. "හා මචං, කියපන්." "උඹ ඇත්තටම ගියාද බං? මම හිතුවේ උඹ විහිළුවට කිව්වා කියලා." දිලාන්ගේ කටහඬේ තිබුණේ පුදුමයක්. "මම ස්ටේෂන් එකේ මචං. පොඩි මැණිකේ තව විනාඩි දහයකින් යනවා." "උඹේ තාත්තා දන්නවද?"

සහන් ටිකක් වෙලා නිහඬ වුණා. "කිව්වා. එයා කිව්වේ 'උඹට පිස්සු' කියලා. කමක් නෑ. අම්මට දීපු පොරොන්දුවක් මචං මේක. අම්මගේ ආසාව තමයි කඳුකරේ ගැන ෆොටෝ පොතක් කරන්න. එයාට ඒක කරන්න බැරි වුණා... මම කරනවා."

දිලාන්ටත් ඒ කතාවට උත්තරයක් තිබුණේ නෑ. සහන්ගේ අම්මා නැති වෙලා අවුරුදු දෙකක් වුණා. ඒ දවසේ ඉඳන් සහන් හිනාවුණේ බොහොම අඩුවෙන්.

"හරි හරි. පරිස්සමෙන් පලයන්. එල්ලට ගිහින් කෝල් එකක් දීපන්." "හා බං." කෝච්චිය ආවා. නිල් පාට පෙට්ටි පේළියක්. සහන් දෙවෙනි පන්තියේ පෙට්ටියකට නැග්ගා. ජනේලය අයිනේ සීට් එකක් හොයාගෙන ඉඳගත්තා. කුඩය හකුළලා අඩියට තිබ්බා. කැමරාව එළියට අරගෙන ලෙන්ස් එක පිහදැම්මා. කෝච්චිය හෙමින් ඇදෙන්න පටන් ගත්තා.

කොළඹ ගෙවල්වල වහල, කාණු, තෙත ගස්... ඒ ඔක්කොම පහුකරගෙන කෝච්චිය ගියා. පැය ගාණක් ගියාම මහනුවර ස්ටේෂන් එකට ආවා. එතකොට වැස්ස තව තදවෙලා. සෙනඟ ගොඩක් නැග්ගා.

ඒ සෙනඟ අතරින් එක කෙල්ලෙක් දුවගෙන ආවා. කහ පාට කොට්ටන් ගවුමක්, උඩින් කොළ පාට ශෝල් එකක්. කොණ්ඩේ ලිහිල්ව ගොතලා. එක අතක මහත පොත් මල්ලක්, අනිත් අතේ වැහි වතුර බේරෙන රෝස පාට කුඩයක්. එයා කලබලෙන් ටිකට් එක බලලා, සීට් අංකය බලලා, සහන් ඉඳගෙන හිටපු තැනට ඇවිත් නැවතුණා.

"සමාවෙන්න... මේ මගේ සීට් එක." සහන් ඔළුව උස්සලා බැලුවා. "ආ? නෑ නෑ, මේක මගේ. මම කොළඹ ඉඳන් ඉන්නේ."

"කොළඹ ඉඳන් හිටියා කියලා ඒක ඔයාගේ වෙන්නේ නෑනේ." කෙල්ල ටිකට් එක එයාගේ මූණට ළං කළා. "බලන්න, අංක විසිතුනයි. ජනේලය අයිනේ."

සහන් තමන්ගේ ටිකට් එක සාක්කුවෙන් ගත්තා. එයාගේ අංකය විසිහතරයි. ඒ කියන්නේ ජනේලය අයිනේ නෙවෙයි, ඒ ළඟ සීට් එක.

"අයියෝ... සොරි. මම හිතුවේ..."

"ඔයාලා කොළඹ අය හැමදාම හිතන්නේ ඔයාලාට ඕන දේ ඔයාලාගේ කියලා." කෙල්ල කිව්වේ සද්දෙට නෙවෙයි, ඒත් ඒ වචනවල හොඳ තියුණු බවක් තිබුණා.

සහන්ට හිනා ගියා. "වාව්. මම කොළඹ කියලා ඔයා කොහොමද දන්නේ?" "ඔයාගේ සපත්තු. කඳුකරේ කවුරුවත් වැස්සට සුදු සපත්තු දාගෙන එන්නේ නෑ." සහන් තමන්ගේ කකුල් දිහා බැලුවා. ඇත්ත. සුදු ස්නීකර්ස් දෙකක් දැනටමත් මඩ පාට වෙලා. එයා නැගිට්ටා, ළඟ සීට් එකට මාරු වුණා.

"ඔන්න ඉතින් ජනේලය ඔයාට. සමාවෙන්න."

කෙල්ල කිසිම දෙයක් නොකියා ඇතුළට ගිහින් ඉඳගත්තා. ඒත් ඉඳගන්න කොට එයාගේ තෙත කුඩය සහන්ගේ ඔඩොක්කුවේ තිබුණු කැමරාව උඩට වැටුණා. වතුර බිංදු ගොඩක් ලෙන්ස් එක උඩ. "අනේ! මගේ කැමරාව!" සහන් ගැස්සුණා.

"අයියෝ... සොරි සොරි!" කෙල්ල කලබල වුණා. ශෝල් එකේ කොනකින් ලෙන්ස් එක පිහදාන්න හැදුවා. "නෑ නෑ, එපා! ඒක ලෙන්ස් එක සීරෙනවා!" සහන් කැමරාව ඈතට ගත්තා.

දෙන්නම ටිකක් වෙලා නිහඬ වුණා. ඊට පස්සේ කෙල්ල කිව්වා, "දැන් අපි දෙන්නම සමානයි නේද? ඔයා මගේ සීට් එක ගත්තා, මම ඔයාගේ කැමරාව තෙමුවා."

සහන්ට ආයෙත් හිනා ගියා. මේ සැරේ ඇත්තටම. අම්මා නැති වුණාට පස්සේ පළවෙනි වතාවට වගේ එයාගේ පපුවෙන් එළියට ආපු හිනාවක්.

"හරි. එහෙනම් සමානයි. මම සහන්." කෙල්ල ටිකක් වෙලා එයා දිහා බැලුවා. ඊට පස්සේ කිව්වා, "මම නෙත්මි."

කෝච්චිය මහනුවරින් ඇදෙන්න පටන් ගත්තා. එළියේ වැස්ස, ඇතුළේ තෙත ගඳ, ජනේලයෙන් එන සීතල හුළඟ. නෙත්මි ශෝල් එක හොඳට ඇඟේ ඔතාගත්තා. පොත් මල්ලෙන් නිල් පාට කවරයක් තියෙන පරණ ඩයරියක් එළියට ගත්තා. පෑනක් ගත්තා. ජනේලයෙන් එළිය බලාගෙන මොනවද ලියන්න පටන් ගත්තා.

සහන් හොරෙන් වගේ බැලුවා. ඒත් නෙත්මි ඩයරිය එයාගේ පැත්තට නොපෙනෙන්න ටිකක් හරවගත්තා.

"හොරෙන් බලන එක හොඳ පුරුද්දක් නෙවෙයි, සහන් මහත්තයා." "මම බැලුවේ නෑ... මම බැලුවේ එළිය." "එළිය තියෙන්නේ ඔය පැත්තේ නෙවෙයි."

සහන් කට වහගත්තා. ඒත් එයාගේ මූණේ පොඩි හිනාවක් ඉතුරු වුණා. කෝච්චිය වැස්ස මැද්දෙන් කඳුකරේ පැත්තට හෙමින් හෙමින් ඇදිලා ගියා. ඒ දෙන්නා කවුරුවත් දැනගෙන හිටියේ නෑ, ඒ ගමන තමන්ගේ ජීවිතයේ දිශාවම වෙනස් කරන ගමනක් වෙයි කියලා.