රෑ 12ට මළවුන් සමඟ ගිය බිහිසුණු බස් ගමන! (සත්‍ය සිදුවීමක් ඇසුරින්)

මගේ නම දිනුක. මම රස්සාව කළේ කොළඹ පෞද්ගලික බැංකුවක. මගේ ගම තිබුණේ රත්නපුරෙන් ගොඩක් ඇතුළට වෙන්න, සිංහරාජ කැලේ මායිමට කිට්ටුව තිබුණු බොහොම ලස්සන, ඒත් ටිකක් දුෂ්කර ගමක. මම මාසෙකට සැරයක් වගේ තමයි ගෙදර යන්නේ.

මේ සිද්ධිය වුණු දවසේ මට බැංකුවේ වැඩ වගයක් නිසා කොළඹින් පිටත් වෙන්න ගොඩක් පරක්කු වුණා. මම රත්නපුර ටවුන් එකට එද්දී රෑ 10:30 පහුවෙලා. එතනින් එහාට අපේ ගමට යන ප්‍රධාන පාර හැදෙන හන්දියට මම තවත් බස් එකකින් ආවා. ඒ හන්දියට කියන්නේ 'කළුගල හන්දිය' කියලා. එතන ඉඳන් අපේ ගමට තව කිලෝමීටර් 15ක් විතර කැලෑ පාරක් මැද්දෙන් යන්න ඕනේ.

මම කළුගල හන්දියෙන් බහිද්දී වෙලාව රෑ 11:30 යි. මුළු හන්දියම පාළුවට ගිහින්. තිබුණු පොඩි තේ කඩෙත් වහලා. හන්දියේ තිබුණු එකම වීදි ලාම්පුවත් 'ටික්... ටික්...' ගගා නිවි නිවී පත්තු වෙනවා. වටේටම තියෙන්නේ මහා රූස්ස ගස් වලින් පිරුණු කැලෑව. රැහැයියන්ගේ සද්දේ කන් බිහිරි කරවන තරම් සැරයි.

මම ෆෝන් එක අරන් අම්මට කෝල් එකක් ගත්තා.

"හෙලෝ පුතේ, ඔයා කොහෙද ඉන්නේ? අද එන්න වෙන්නේ නැද්ද?" අම්මා ඇහුවේ කලබලෙන් වගේ.

"මම කළුගල හන්දියට ආවා අම්මේ. රෑ 11:45 ට තියෙන අන්තිම බස් එක අල්ලගන්න පුළුවන් වෙයි. මම ඒකේ එන්නම්." මම කිව්වා.

"අනේ පුතේ, අද ඔය පාරේ අන්තිම බස් එක වැඩ කරන්නේ නෑ කියලා ආරංචියක් ගියා. කැලෑ පාරේ නාය ගිහින් කියලත් කියනවා. ඔයා හන්දියේ කඩේක හරි නැවතිලා උදේට එන්න පුතේ, රෑට ඔය පාර හොඳ නෑ..." අම්මා කියාගෙන යද්දිම, එකපාරටම ෆෝන් එකේ සිග්නල් කට් වුණා.

"හෙලෝ... හෙලෝ අම්මේ!" මම කෑගැහුවට වැඩක් වුණේ නෑ. සිග්නල් බින්දුවටම බැහැලා.

දැන් මොකද කරන්නේ? හන්දියේ කඩවල් ඔක්කොම වහලා. ත්‍රීවීල් එකක්වත් පේන්න නෑ. සීතල හුළඟක් හමාගෙන ඇවිත් මගේ ඇඟේ වැදුණා. මම බෑග් එකත් තුරුළු කරගෙන පරණ බස් හෝල්ට් එකේ බංකුව උඩ වාඩි වුණා.

වෙලාව රෑ 11:55 යි.

එකපාරටම, ඈත වංගුවෙන් කහ පාට එළියක් මතු වුණා. ඒත් එක්කම පරණ යකඩ තහඩු ගැටෙන 'ගඩ... ගඩ... ගඩ...' සද්දෙත් එක්ක ලොකු වාහනයක් එන සද්දයක් ඇහුණා. මම නැගිටලා පාරට එබිලා බැලුවා.

මීදුම කපාගෙන ඉස්සරහට ආවේ පරණම පරණ, රතු පාට ලංගම (CTB) බස් එකක්! බස් එකේ බෝඩ් එකේ ගහලා තිබුණේ අපේ ගමේ නම!

"හම්මේ... ඇති යන්තම්! අම්මා බොරුවටනේ බය වෙලා තියෙන්නේ. බස් එක වැඩ කරනවා!" මම තනියම හිනාවෙවී අත දැම්මා.

බස් එක 'ක්‍රීස්...' ගාලා හෙන හයියෙන් බ්‍රේක් ගහලා හරියටම මගේ ඉස්සරහ නතර කළා. බස් එකේ පිටත තීන්ත ගැලවිලා, මළකඩ කාලා, හරියට අවුරුදු ගාණකින් හෝදලාවත් නෑ වගේ මඩ පැල්ලම් තිබුණේ.

මම ඉස්සරහ දොරෙන් නගින්න හැදුවත්, ඩ්‍රයිවර් දොර ඇරියේ නෑ. පිටිපස්සේ දොර ඉබේම වගේ ඇරුණා. මම දුවගෙන ගිහින් පිටිපස්සේ දොරෙන් බස් එකට නැග්ගා.

බස් එක ඇතුළට අඩිය තියපු ගමන් මට දැනුණේ පුදුම හීතලක්. ඒ විතරක් නෙවෙයි, බස් එක ඇතුළෙන් ආවේ තෙත පස් ගඳකුයි, පරණ මල් වඩම් වලින් එනවා වගේ අමුතු මූසල සුවඳකුයි. බස් එක ඇතුළේ දාලා තිබුණේ බොහොම අඳුරු, නිල් පාටට හුරු පොඩි ලයිට් දෙකක් විතරයි.

මම ඉස්සරහ බැලුවා. මේ මහ රෑ වුණාට බස් එකේ සීට් ඔක්කොම වගේ පිරිලා! හැම සීට් එකකම වගේ මිනිස්සු වාඩි වෙලා හිටියා. හැබැයි ඒ කවුරුවත් මම දිහා හැරිලාවත් බැලුවේ නෑ. හැමෝම ගල් පිළිම වගේ ඉස්සරහ බලාගෙන, නැත්නම් ජනේලෙන් එළිය බලාගෙන හිටියා. කිසිම කෙනෙක් කතා කරන්නේ නෑ. අඩුම තරමේ කෙනෙක් කහින සද්දයක්වත් ඇහුණේ නෑ.

පිටිපස්සෙම සීට් එකට කලින් සීට් එකේ ජනේලේ අයිනේ හිස් තැනක් තිබුණා. මම ගිහින් එතනින් වාඩි වුණා. මගේ එහා පැත්තේ වාඩි වෙලා හිටියේ සුදු පාට සාරියක් ඇඳගත්තු වයසක ආච්චි කෙනෙක්. ඇය ඔළුව පාත් කරගෙන හිටියේ, හරියට නින්ද ගිහින් වගේ.

බස් එක ආයෙත් ගමන පටන් ගත්තා. කැලෑ පාරේ වළවල් වල වැටි වැටී බස් එක වේගයෙන් ඉස්සරහට ඇදෙනවා.

එතකොටම ඉස්සරහ ඉඳන් කොන්දොස්තර මගේ පැත්තට ආවා. එයා ඇඳගෙන හිටියේ පරණ කාකි පාට යුනිෆෝම් එකක්. ඒක තැන් තැන් වලින් ඉරිලා, ලේ පැල්ලම් වගේ කළු පාට පැල්ලම් තිබුණා. එයාගේ මූණ හරියටම පෙනුණේ නෑ, මොකද එයා තොප්පියක් දාගෙන බිම බලාගෙන ආවේ.

"කොහාටද?" ගොරෝසු, හරියට ළිඳක් ඇතුළෙන් ඇහෙනවා වගේ කටහඬකින් එයා ඇහුවා.

"මාවනැල්ල හන්දියට... රුපියල් සීයයි නේද ගාණ?" මම පර්ස් එකෙන් රුපියල් සීයේ කොළයක් අරන් දික් කළා.

කොන්දොස්තර හෙමින් ඔළුව උස්සලා මගේ මූණ දිහා බැලුවා.

බුදු අම්මෝ! ඒ මූණ දැකපු මගේ හදවත මොහොතකට නතර වුණා වගේ දැනුණා. එයාගේ මූණ සුදුමැලි වෙලා, හම ඇකිලිලා ගිහින්. එක ඇහැක් සම්පූර්ණයෙන්ම සුදු පාටයි, අනිත් ඇහැ වටේට කළු වෙලා ගිලිලා ගිහින් තිබුණේ.

එයා මගේ සල්ලි කොළේ දිහා බලලා, කට කොනකින් අමුතු හිනාවක් දැම්මා.

"මේ බස් එකේ යන්න සල්ලි ඕනේ නෑ මහත්තයෝ... හැබැයි, මහත්තයා තාම පණ පිටින් නේද? ඇයි මේ බස් එකට නැග්ගේ?" කොන්දොස්තර ඇහුවේ මගේ ඇස් දෙක දිහා කෙලින්ම බලාගෙන.

මගේ කට ගොළු වුණා. දිව ගිලෙන්න වගේ ආවා.

"මො... මොකක්ද කිව්වේ?" මම වෙව්ලන කටහඬින් ඇහුවා.

කොන්දොස්තර මුකුත් නොකියා ආපහු හැරිලා ඉස්සරහට ඇවිදගෙන ගියා. හැබැයි එයා ඇවිදිනකොට එයාගේ කකුල් දෙක බස් එකේ තහඩු පොළොවේ ගෑවුණේ නෑ කියලා මට යන්තම් වගේ පෙනුණා!

මගේ මුළු ඇඟම දාඩියෙන් තෙත් වෙලා ගියා. මට තේරුණා මම මේ නැගලා ඉන්නේ සාමාන්‍ය බස් එකකට නෙවෙයි කියලා. මම හෙමින් සැරේ මගේ එහා පැත්තේ හිටපු වයසක ආච්චි දිහා බැලුවා.

බස් එක වංගුවක් ගන්නකොට ඒ ආච්චිගේ ඔළුව එකපාරටම මගේ උරහිස පැත්තට ඇල වුණා. එතකොටයි මම දැක්කේ... ඒ ආච්චිගේ හිස් කබලෙන් භාගයක්ම නෑ! ලේ කැටි ගැහුණු මොළයේ කෑලි එළියට පැනලා. ඒ මදිවට ඇයගේ ඇස් දෙක ඇරිලා තිබුණේ, ඒ ඇස්වල කිසිම පණක් තිබුණේ නෑ!

මට කෑගැහෙන්න ආවත්, මම අත් දෙකෙන්ම මගේ කට තද කරලා වහගත්තා. මම බයෙන් වෙව්ලන ගමන් ඉස්සරහ සීට් වල ඉන්න මිනිස්සු දිහා බැලුවා.

එකපාරටම, බස් එකේ හිටපු හැම මනුස්සයෙක්ම එකම වෙලාවේ තමන්ගේ බෙල්ල අංශක එකසිය අසූවක්ම පිටිපස්සට හරවලා මම දිහා බැලුවා!

ළමයි, ගෑනු, පිරිමි... හැමෝගෙම මූණු තුවාල වෙලා, සමහරුන්ගේ අතපය කැඩිලා, සමහරුන්ගේ මූණු පුරාම වීදුරු කටු ඇනිලා ලේ ගලනවා. ඒ හැමෝම කිසිම හැඟීමක් නැති, ගිලුණු ඇස් වලින් මම දිහා බලාගෙන හිටියා.

එතකොටම මට මතක් වුණා මීට අවුරුදු දහයකට විතර කලින් අපේ ගමේ වෙච්ච ඒ මහා ඛේදවාචකය!

2014 අවුරුද්දේ මහ වැහි දවසක, රෑ 12ට කළුගල හන්දියෙන් පිටත් වුණු අන්තිම ලංගම බස් එක, කැලෑ පාරේදී බ්‍රේක් නැතුව ගිහින් අඩි සීයක විතර ප්‍රපාතයකට පෙරළුණා! එදා ඒ බස් එකේ හිටපු ඩ්‍රයිවර්, කොන්දොස්තර ඇතුළු මගීන් හතළිස් දෙනාම එතනම මැරුණා!

දෙයියනේ... මම මේ නැගලා ඉන්නේ අවුරුදු දහයකට කලින් ප්‍රපාතයට පෙරළිලා විනාශ වුණු අර මාරක බස් එකටයි!

බස් එකේ වේගය එන්න එන්නම වැඩි වුණා. ඩ්‍රයිවර් පිස්සුවෙන් වගේ බස් එක පදවනවා. ජනේලෙන් එළිය බැලුවම ගස් කොළන් පහුවෙන්නේ විදුලි වේගයෙන්. මට තේරුණා මේ බස් එක මේ යන්නේ එදා අනතුර වුණු 'මාරක වංගුව' දිහාටයි කියලා! තව විනාඩි පහකින් මේ බස් එක ආයෙත් ඒ ප්‍රපාතයටම පෙරළෙනවා. මම මේක ඇතුළේ හිටියොත් මටත් වෙන්නේ මේ අවතාර ගොඩටම එකතු වෙන්නයි!

"බස් එක නවත්තන්න! මට බහින්න ඕනේ!" මම සීට් එකෙන් නැගිටලා හයියෙන් කෑගැහුවා.

මම කෑගහපු ගමන්, බස් එකේ හිටපු අර මළවුන්ගේ මූණු වියරු වැටුණා.

"උඹට යන්න බෑ... අපිත් එක්කම පහළට යමු...!"

එකවරම දහ පහළොස් දෙනෙක්ගේ කටවල් වලින් ඒ වචන ටික පිටවුණා. ඒත් එක්කම මගේ එහා පැත්තේ හිටපු ආච්චිත්, ඉස්සරහ සීට් වල හිටපු අවතාරත් සීට් වලින් නැගිටලා මගේ ඇඟට පනින්න හැදුවා.

මම බෑග් එකෙන් අර ආච්චිගේ මූණට ගහලා, බස් එකේ මැද පොල්ලේ එල්ලිලා පිටිපස්සේ දොර ළඟට පැන්නා.

කුණු වෙච්ච අත් ගොඩක් මගේ කමිසෙන්, කලිසමෙන් අදිනවා. මගේ කමිසේ ඉරිලා ගියා. උන්ගේ දිග නියපොතු වලට මගේ පිට හීරිලා ලේ ගලනවා මට දැනුණා.

"අපිත් එක්ක වරෙන්...!" කොන්දොස්තරගේ අවතාරය මගේ බෙල්ලෙන් අල්ලන්න පැන්නා.

ඉස්සරහ පෙනුණේ අර මහා ප්‍රපාතය තියෙන වංගුව! බස් එක වංගුව ගන්නේ නැතුව කෙලින්ම ප්‍රපාතය දිහාට ඇදෙනවා.

මම තවත් තත්පරයක්වත් හිතුවේ නෑ. "බුදු සරණයි!" කියලා හිතාගෙන, වේගයෙන් යන බස් එකේ පිටිපස්සේ දොරෙන් එළියට පැන්නා!

මම පාරේ තාර පොළොව උඩ රෝල් වෙවී ගිහින් පාර අයිනේ තිබුණු ලොකු පඳුරක් අස්සට විසි වුණා. මගේ අතපය හොඳටම තුවාල වෙලා, ඔළුවත් ගලක වැදිලා ලේ ගලන්න ගත්තා.

මම අමාරුවෙන් ඔළුව උස්සලා බැලුවා. අර රතු පාට බස් එක වංගුවේ ආරක්ෂක වැටත් කඩාගෙන ප්‍රපාතය දෙසට ඇදිලා ගියා. හැබැයි... බස් එක ප්‍රපාතයට වැටෙනවත් එක්කම, කිසිම සද්දයක් නැතුව මීදුම අස්සේ දියවෙලා වගේ අතුරුදහන් වෙලා ගියා!

මුළු පළාතම ආයෙත් මහා නිහඬතාවයක ගිලුණා.

මම කෙඳිරි ගගා නැගිට්ටා. මගේ එක කකුලක් හොඳටම තුවාල වෙලා. මම කොර ගගහා පාර දිගේ ඉස්සරහට ඇවිදගෙන ගියා. මේ මහ කැලේ මැද්දේ රෑ එළිවෙනකම් ඉන්න බෑ. කොටි, වලස්සු වගේම අර වගේ අමනුෂ්‍ය බලවේගත් මේ කැලේ පිරිලා.

විනාඩි විස්සක් විතර අමාරුවෙන් ඇවිදගෙන යද්දී, මම දැක්කා පාරෙන් ඇතුළට යන පොඩි ගුරු පාරක්. ඒ පාර කෙළවරේ ඈතින් ලන්තෑරුම් එළියක් පත්තු වෙනවා පෙනුණා!

"මිනිස්සු ඉන්න ගෙයක්! දෙයියනේ මම බේරුණා!"

මම පුළුවන් උපරිම වේගයෙන් ඒ ගුරු පාර දිගේ ලන්තෑරුම් එළිය තිබුණු දිහාට දිව්වා. ඒක කැලේ මැද්දේ තිබුණු පොඩි ගම්මානයක්. හැබැයි ගෙවල් ගොඩක් ඒවා කඩා වැටිලා, පාළුවට ගිහින් තිබුණේ. එකම එක කටුමැටි ගෙදරක විතරක් ඉස්තෝප්පුවේ ලන්තෑරුමක් එල්ලලා තිබුණා.

මම ඒ ගෙදර මිදුලට දුවගෙන ගිහින් කෑගැහුවා.

"කවුරුහරි ඉන්නවද? අනේ මට උදව් කරන්න! මාව මරන්න පස්සෙන් පැන්නුවා!"

ගෙදර ලී දොර හෙමින් ඇරුණා. එළියට ආවේ සුදු පාට රැවුලක් තියෙන, බොහොම කරුණාවන්ත පෙනුමක් තියෙන වයසක සීයා කෙනෙක්.

"දෙයියනේ... මේ මහ රෑ කවුද මේ දරුවා? ඇඟ පුරාම ලේ නේද? එන්න එන්න ඉක්මනට ගෙට එන්න!" සීයා මගේ අතින් අල්ලලා ගේ ඇතුළට ගත්තා. ඊට පස්සේ එළිය බලලා ඉක්මනට දොර වහලා පොල්ල දැම්මා.

ගේ ඇතුළ හරිම පොඩියි. මැටි බිත්ති වල දැලි බැඳිලා තිබුණා. සීයා මාව පැදුරක වාඩි කරවලා, මැටි කෝප්පයකට වතුර එකක් ගෙනත් දුන්නා. මම එක හුස්මට වතුර එක බීගෙන බීගෙන ගියා.

"දරුවෝ... ඔයා කොහොමද මේ මහ රෑ මේ කැලේ මැද්දට ආවේ?" සීයා මගේ තුවාල වලට බෙහෙත් තෙල් වගයක් ගාන ගමන් ඇහුවා.

මම වෙව්ලන ගමන් සීයාට මුළු කතාවම කිව්වා. කළුගල හන්දියෙන් බස් එකට නැග්ග හැටි, බස් එකේ හිටපු මළවුන් ගැන, සහ මම බස් එකෙන් පැනලා බේරුණු හැටි ඔක්කොම කිව්වා.

සීයා ලොකු හුස්මක් පිට කරලා ඔළුවේ අත ගහගත්තා.

"අනේ පුතේ... ඔයා මාරකයකින් බේරිලා තියෙන්නේ. ඔය බස් එක හැම මාසෙම පෝයට කලින් දවසේ රෑ 12ට ඔය පාරේ යනවා. ඒකට රැවටිලා නගින මිනිස්සුන්වත් උන් ප්‍රපාතයට අරන් යනවා. ඔයාගේ වාසනාවට තමයි පැනගන්න ලැබුණේ."

"ඔව් සීයේ... සීයාගේ ලන්තෑරුම් එළිය දැක්කේ නැත්නම් මම තාමත් පාරේ. ඇත්තටම සීයේ, ඇයි මේ ගමේ අනිත් ගෙවල් ඔක්කොම පාළුවට ගිහින් තියෙන්නේ? සීයා විතරද මේ ගමේ ඉන්නේ?" මම වටපිට බලන ගමන් ඇහුවා.

සීයාගේ මූණේ තිබුණු කරුණාවන්ත හිනාව හෙමින් හෙමින් මැකිලා ගියා.

"නෑ පුතේ... මේ ගමේ මිනිස්සු ඔක්කොම ඉන්නවා. හැබැයි එයාලා දැන් ගමනක් ගිහින්..." සීයා කිව්වේ බිම බලාගෙන.

"මේ මහ රෑ කොහෙද සීයේ ගමේම මිනිස්සු ගියේ?" මට පොඩි සැකයක් ආවා.

"එදා... මීට අවුරුදු දහයකට කලින් අපේ ගමේ මිනිස්සු හතළිස් දෙනෙක් වන්දනාවේ ගිහින් එද්දී, රෑ 12ට කළුගල හන්දියෙන් අන්තිම බස් එකට නැග්ගා පුතේ..." සීයාගේ කටහඬ හෙමින් හෙමින් වෙනස් වෙන්න ගත්තා. ඒක දැන් අර බස් එකේ කොන්දොස්තරගේ කටහඬ වගේම ගොරෝසු වෙලා!

මම බය වෙලා පැදුරෙන් පස්සට सरकුණා.

"එ... එතකොට සීයා කවුද?!" මම වෙව්ලමින් ඇහුවා.

සීයා හෙමින් ඔළුව උස්සලා මම දිහා බැලුවා. ලන්තෑරුම් එළියෙන් මම දැක්කා සීයාගේ බෙල්ල වටේට ලොකු කඹයකින් හිර වෙච්ච කළු පාට පාරක් තියෙනවා!

"එදා ඒ බස් එක එළවපු ඩ්‍රයිවර් මම තමයි පුතේ! මගේ අතින් තමයි ඒ මිනිස්සු හතළිස් දෙනාම මැරුණේ! බස් එකෙන් පැනලා බේරුණු එකම මිනිහා මම... ඒත් ඒ පවෙන් බේරෙන්න බැරුව මම මේ ගෙදර බාල්කයේ එල්ලිලා මැරුණා!"

මම උඩ බැලුවා.

දෙයියනේ! ගෙදර වහලේ ලී බාල්කයේ, කඹයක එල්ලිලා තිබුණු කුණු වෙච්ච ඇටසැකිල්ලක් හෙමින් හෙමින් පැද්දෙනවා! ඒ ඇටසැකිල්ල ඇඳගෙන හිටියේ මේ සීයා ඇඳගෙන ඉන්න ඇඳුමමයි!

"බස් එකෙන් පැන්නට උඹට මගෙන් බේරෙන්න බෑ... එදා මගේ බස් එකෙන් ගිය කවුරුවත් පණ පිටින් ඉතුරු වුණේ නෑ... උඹටත් ඉතුරු වෙන්න දෙන්නේ නෑ!"

සීයාගේ අවතාරය එකපාරටම කට ඇරගෙන, ඇස් දෙක ලොකු කරගෙන මගේ ඇඟට පැන්නා.

මම අතට අහුවුණු පත්තු වෙවී තිබුණු ලන්තෑරුම අරන් සීයාගේ මූණටම දමලා ගැහුවා. ලන්තෑරුම බිඳිලා ගෙදර තිබුණු වියළි පොල් අතු වලටයි පැදුරටයි ගිනි ඇවිලුණා. මම දොරේ පොල්ල ඇදලා දාලා, දොර කඩාගෙන එළියට පැන්නා.

එළියට පැනපු මම දැක්ක දෙයින් මගේ ඇඟේ ලේ වතුර වුණා.

අර ප්‍රපාතයට වැටුණු බස් එකේ හිටපු මළවුන් හතළිස් දෙනාම ගෙදර මිදුල වට කරගෙන හිටගෙන ඉන්නවා! උන් හෙමින් හෙමින් මම දිහාට අඩි තියලා එනවා.

මම ඇස් දෙක තද කරලා පියාගෙන, බෙල්ලේ බැඳලා තිබුණු පිරිත් නූල තදින් අල්ලගෙන, "ඉතිපිසෝ භගවා..." කියලා හයියෙන් පිරිත් කියාගෙනම උන් මැද්දෙන් කැලෑ පාර දිහාට දිව්වා. උන්ගේ සීතල අත් මගේ ඇඟේ වැදුණත්, මම පිරිත් කියන එක නැවැත්තුවේ නෑ.

කොච්චර දුරක් දිව්වද කියලා මට මතක නෑ. එකපාරටම මගේ කකුල ගලක පැටලිලා මම පාර මැද වැටිලා සිහිය නැති වුණා.

මට සිහිය එද්දී හොඳටම එළිය වැටිලා තිබුණා. මගේ වටේට ගමේ මිනිස්සු කිහිප දෙනෙකුයි, අපේ තාත්තයි හිටගෙන හිටියා. මම වැටිලා හිටියේ අපේ ගමට ඇතුළු වෙන බෝක්කුව ළඟ!

"පුතේ! දෙයියනේ මොකද මේ වුණේ? ඇයි මේ ඇඟ පුරාම තුවාල?" තාත්තා මාව බදාගෙන ඇහුවා.

මම වෙව්ලන ගමන් රෑ වෙච්ච හැමදේම එතන හිටපු අයට කිව්වා. ගමේ වයසක මිනිස්සු මූණට මූණ බලාගත්තා.

"මහත්තයෝ... ඔයා කියන කතාව ඇත්ත. අවුරුදු දහයකට කලින් ඔය බස් එක පෙරළුණාට පස්සේ, ඒකේ ඩ්‍රයිවර් ජයතුංග මාමා බේරුණා. ඒත් මිනිස්සුන්ගේ සාපේ නිසා එයා කැලේ ගෙදරක එල්ලිලා මැරුණා. අදටත් රෑට ඔය පාරේ යන අයව ඒ බස් එක රවට්ටගෙන එක්කන් යනවා..." ගමේ මනුස්සයෙක් කිව්වා.

එදායින් පස්සේ මම කවදාවත් රෑට ගමන් බිමන් ගියේ නෑ. මාස ගාණක් යනකම් මට රෑට නින්ද ගියෙත් නෑ.

හැබැයි... අද උදේ මම වැඩට යන්න කලිසම අඳිද්දී, එදා රෑ මම ඇඳගෙන හිටපු කලිසමේ සාක්කුවේ තිබිලා මගේ අතට කොළ කෑල්ලක් අහුවුණා.

මම ඒක එළියට අරන් බැලුවා.

ඒක පරණ, දුඹුරු පාට වෙච්ච ලංගම බස් ටිකට් එකක්! ඒකේ දිනය වැටිලා තිබුණේ 2014 ඔක්තෝබර් 13 කියලා. ගාස්තුව වෙනුවට ඒකේ ලේ පාටින් ප්‍රින්ට් වෙලා තිබුණේ එකම එක වාක්‍යයයි...

"ඊළඟ ගමනාන්තය: මරණය (ආපසු පැමිණීමක් නොමැත)"

(නිමි)

ඉතින් යාළුවනේ කතාව හොඳයි නම් මේ ගැන ඔයාගේ අදහසත් කමේන්ට් කරන්න අමතක කරන්න එපා! එහෙනම් තවත් මේ වගේම කතාවකින් හමුවෙමු. ජයවේවා සුබ දවසක්!...