කොටස 01
වැස්සට හසු වූ හමුවීම
✍️ Lahiru Hashan Gunarathne • ⏱️ විනාඩි 4ක කියවීමක් • 👁️ බැලූ අය 2 • 📖 කියවූ අය 1
කොළඹ අහස එදා උදේ ඉඳන්ම අඳුරු වෙලා තිබුණා. පාර දෙපැත්තේ තිබුණු ගස්වල කොළ සුළඟට හෙමින් හෙමින් සෙලවුණේ තව ටිකකින් මහ වැස්සක් වැටෙන්න යන බව කියන්න වගේ.
අහස්යා පෙරේරා තමන්ගේ අත්බෑගය තදින් අල්ලාගෙන බස් නැවතුම්පොළ ළඟ හිටගෙන හිටියා. වයස අවුරුදු විසිතුනක් වුණු ඇය ගමේ ඉඳන් කොළඹට ඇවිත් මාස තුනක් විතරයි. පෞද්ගලික ආයතනයක ග්‍රැෆික් ඩිසයිනර් කෙනෙක් විදිහට වැඩ කරපු ඇයගේ එකම බලාපොරොත්තුව වුණේ අම්මාවයි, මල්ලිවයි හොඳින් බලාගන්න තරම් ශක්තිමත් කෙනෙක් වෙන එක.
ඇයගේ තාත්තා මියගිහින් අවුරුදු හයක් ගතවෙලා තිබුණා. ඒ කාලේ ඉඳන් අම්මා ගෙදර පුංචි මැහුම් වැඩ කරලා තමයි පවුල ජීවත් කරගෙන ගියේ.
අහස්යාගේ ජංගම දුරකථනය නාද වුණා.
“හෙලෝ අම්මේ…”
“දුවේ, ඔයා වැඩට ගියාද?”
“නැහැ අම්මේ. බස් එක එනකම් ඉන්නවා.”
“අද වැස්ස වගේ නේද? කුඩයක් ගත්තද?”
අහස්යා මොහොතකට නිහඬ වුණා.
“අනේ අම්මේ… මම කුඩේ ගන්න අමතක කළානේ.”
“අනේ දරුවෝ! දැන් තෙමි තෙමි යන්න එපා. වැස්ස වැඩි නම් කොහේ හරි ඉඳගෙන ඉන්න.”
“හරි අම්මේ. මම පරිස්සම් වෙන්නම්.”
ඇය දුරකථනය තැබුවා විතරයි, අහසින් වැහි බිංදු වැටෙන්න පටන් ගත්තා. මිනිත්තු කිහිපයක් යද්දී ඒ වැස්ස මහ වැස්සක් බවට පත්වුණා.
අහස්යා බස් නැවතුම්පොළේ වහල යටට තවත් ළං වුණා. ඒත් සුළඟත් එක්ක වැහි බිංදු ඇගේ ඇඳුමට වැටුණා.
“කුඩයක් නැද්ද?”
ඇය පිටුපසින් ඇහුණු කටහඬට හැරිලා බැලුවා.
කළු පාට කමිසයක් ඇඳගෙන, එක අතකින් කුඩයක් අල්ලාගෙන හිටියේ තරුණයෙක්. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ හිනාවක්. නමුත් ඒ ඇස් දෙකේ හිනාවට වඩා ගැඹුරු දුකක් තිබුණා.
“නැහැ. ගෙදරින් එද්දී අමතක වුණා,” අහස්යා කිව්වා.
“එහෙනම් මේක ගන්න.”
“ඔයාට?”
“මට කුඩයක් නැතුවත් යන්න පුළුවන්.”
“ඒත් ඔයා තෙමෙයිනේ.”
“මම වැස්සට බය නැහැ.”
අහස්යා හිනා වුණා.
“එහෙනම් ඔයාට උණ හැදුණත් බය නැද්ද?”
තරුණයාත් හිනා වුණා.
“උණ හැදුණොත් බෙහෙත් ගන්නවා. ඔයාට තෙමුණොත්?”
“මමත් බෙහෙත් ගන්නවා.”
“එහෙනම් අපි දෙන්නම එක වගේනේ.”
ඔහු එහෙම කියද්දී අහස්යාටත් හිනා ගියා.
“මම දුෂාන්. දුෂාන් විජේවර්ධන.”
“අහස්යා.”
“ලස්සන නමක්.”
“ස්තුතියි.”
“ඔයා කොහෙටද යන්නේ?”
“බොරැල්ලට. එතැනින් බස් එකක් ගන්න ඕන.”
“මමත් ඒ පැත්තට යනවා. කැමති නම් කුඩේ යටින් යමු.”
අහස්යා මොහොතක් ඔහු දිහා බැලුවා. නොදන්නා කෙනෙක් එක්ක යන්න ඇයට පුංචි බයක් තිබුණත්, ඔහුගේ කතාබහේ තිබුණු සරලකම නිසා ඒ බය ටිකක් අඩු වුණා.
“හරි. හැබැයි කුඩේ මට විතරක් අල්ලගෙන යන්න එපා. ඔයත් තෙමෙනවා.”
“හරි මැඩම්.”
දෙන්නා එකම කුඩය යටින් පාර දිගේ ඇවිදගෙන ගියා.
ඔවුන් අතර තිබුණේ පුංචි ඉඩක් විතරයි. ඒත් ඒ ඉඩ පුරවන්න තරම් කතා ඔවුන්ට තිබුණා.
“ඔයා මොකක්ද කරන්නේ?” දුෂාන් ඇහුවා.
“මම ඩිසයිනර් කෙනෙක්. ඔයා?”
“මමත් වැඩ කරන්නේ ඩිසයින් පැත්තටම සම්බන්ධ ආයතනයක. හැබැයි මගේ රස්සාවට වඩා මම කැමති ඡායාරූප ගන්න.”
“ඇත්තට? මමත් පින්තූර ගන්න ආසයි.”
“එහෙනම් දවසක ඔයාගේ පින්තූරයක් ගන්න ඕන.”
“මගේ පින්තූරයක්? ඇයි?”
“ඔයා හිනා වෙනකොට ඇස් දෙකත් හිනා වෙනවා. ඒක පින්තූරයකට හොඳයි.”
අහස්යාගේ මුහුණ රතු වුණා.
“ඔයා හැම ගෑනු ළමයෙක්ටම ඔහොම කියනවද?”
දුෂාන්ගේ හිනාව ටිකක් අඩු වුණා.
“නැහැ. මම එහෙම කියන්නේ හිතට දැනෙන දේවල් විතරයි.”
ඒ කතාවට පස්සේ දෙන්නා ටික වෙලාවක් නිහඬව ඇවිදගෙන ගියා.
බස් නැවතුම්පොළ ළඟට ආවම අහස්යා නැවතුණා.
“මම මෙතැනින් යන්න ඕන. ඔයාට ගොඩක් ස්තුතියි.”
“ඒකට කමක් නැහැ.”
“ඔයාගේ කුඩේ?”
“ඒක ඔයා තියාගන්න.”
“එහෙම කොහොමද? ඔයාට කුඩයක් නැහැනේ.”
දුෂාන් කුඩය ඇයගේ අතට දුන්නා.
“හෙට ආයෙත් මේ වෙලාවට මෙතැනට එන්න. එතකොට මම කුඩේ ගන්නම්.”
“හෙටත් වැස්සොත්?”
“එහෙනම් ආයෙත් එකම කුඩය යටින් යමු.”
අහස්යාට හිනා ගියා.
“හරි. මම එන්නම්.”
ඇය බස් එකට නැගලා ජනේලයෙන් පිටත බැලුවා. දුෂාන් තවමත් පාර අයිනේ හිටගෙන ඇය දිහා බලාගෙන හිටියා.
බස් එක ඉදිරියට ගමන් කළා.
ඒ දවසේ ඔවුන් දෙදෙනාටම නොතේරුණු එකම දෙය වුණේ, කුඩයක් බෙදාගත්ත ඒ පුංචි හමුවීම කවදාහරි ඔවුන්ගේ ජීවිතවල ලොකුම මතකය බවට පත්වෙන බවයි.
ඒත් දුෂාන්ගේ දුරකථනයට ඒ මොහොතේ ලැබුණු ඇමතුම ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණු හිනාව මකා දැම්මා.
“හෙලෝ…”
අනෙක් පසින් කතා කළ කෙනා කියපු දේ ඇහුණම ඔහුගේ මුහුණ වෙනස් වුණා.
“මොකක්ද? එයා ආයෙත් ලංකාවට ඇවිල්ලද?”
ඔහු අහස්යා ගිය බස් එක දිහා බැලුවා.
“නැහැ… ඒ ගැන අහස්යාට කිසිම දෙයක් දැනගන්න දෙන්න එපා.”
