මීදුම අතරින් ආව ආදරේ (කඳුකර කෝච්චියේ ජනේලය අයිනේ හමුවුණු ඇය...)

ගම්පළ පසු වෙද්දි වැස්ස ටිකක් අඩු වුණා. නාවලපිටියට එනකොට හිරු එළියත් එක්ක මීදුම පාරෙව්වා. තේ කඳු ළඟින් ළඟට විහිදිලා. අතරින් අතර පොඩි ගෙවුල්, වැලි වෙලා තියෙන තේ දළු කන්දේවල්, කඳු බෑවුම් ඔස්සේ හිමින් ගලන සුදු දියලි.

සහන් කැමරාව බෑග් එකේ තිබුණු ඇහැම් රෙදිකෙන් ගොඩක් පරිස්සමෙන් ලෙන්ස් එක පිසිද්දා. සීරුමක් නෑ. එයාට හිත හිතුණා.

"හොඳයිද?" නෙත්මි පොඩි කලබලයකින් ඇහුවා. "හොඳයි. වාසනාවට." "මට හරිම බය හිතුණා. ඒක ගොඩක් ගාණයි නේද?"

"ගාණේ ගැන නෙවෙයි මට බය හිතුණේ." සහන් කැමරාව තුරුල්ලෙන් අතක් යව්වා. "මේක මගේ අම්මා මට තියලා ගිය අන්තිම තෑග්ග. එයා මට මේක ගත්තේ මගේ උපන්දිනේට." නෙත්මිගේ ඇස් දෙක මෘදු වුණා.

"අම්මා දැන්..." "අවුරුදු දෙකක් වෙනවා ගියේට."

කෙල්ල ටික වෙලාවක් කිසිම දෙයක් කිව්වේ නෑ. ඊට පස්සේ හෙමින් කිව්වා, "මගේ අම්මාත් නෑ. මම දහයේ පන්තියේ ඉන්නකොට ගියා. ඒක නිසා මට තේරෙනවා... අම්මා නැති එක කියන්නේ හිතේ මැද්දේ කවදාවත් පිරෙන්නේ නැති හිස් තැනක් කියලා."

සහන්ට කියන්න වචනයක් හොයාගන්න බැරි වුණා. අවුරුදු දෙකක් තිස්සේ එයාට කවුරුවත් ඒක කියලා දුන්නේ නෑ. ඒත් මේ නොදන්නා කෙල්ල ඒක කියලා දුන්නා. "ඔයා කොහේද යන්නේ?" සහන් ඇහුවා.

"හපුතලේ. මම එහේ පොඩි ඉස්කෝලෙක ටීචර් කෙනෙක්. පහේ පන්තියට කියා දෙනවා. මහනුවර නැන්දාගේ ගෙදර ගියේ. ඔයා?"

"ඇල්ල. සති දෙකක් විතර ඉන්නවා. අම්මාගේ ආසාව වෙනුවෙන් කඳුකරේ ෆොටෝ ගන්න." "අම්මාට කඳුකරේට කැමතිද?" "පිස්සු වගේ." සහන් හිනා වුණා. "අම්මා කියනවා, 'පුතා, මීදුම කියන්නේ වලාකුල් පොළොවට ඇවිත් හොරෙන් ආදරේ කරන විදිහ' කියලා."

නෙත්මි හිනා ගියා. පළවෙනි වතාවට එයා ඇත්තටම හිනා වුණා. සහන්ට හිතුණා කෝච්චියේ ඇතුළටත් පොඩි හිරු එළියක් වැටුණා වගේ.

"ඔයාගේ අම්මා කවියක් ලියන්න පුළුවන් කෙනෙක් වගේ." "ඔයා කවි ලියනවද?" සහන් ඩයරිය දිහා බැලුවා.

නෙත්මි ඩයරිය ඉක්මනට වහලා පත්තට කරගත්තා. "නෑ... ඒ මොකුත් නෑ. හිතට එන විසල්ලි වල්ලි." "මට කියවන්න දෙන්නේ නැද්ද?"

"කවදාවත් නෑ." එයා කිව්වේ සැරටම. ඒත් ඇස් කොනෙන් හිනාවක් ගැවෙනවා. කෝච්චිය කල්ලියක් තේ වතු හරහා ගියා. තේ කඳුකුළු හිරු එළියට ඇවිත් තෙල් වගේ දිල්ලුණා. තේ නෙලන අම්මාලා කෝච්චියට අත වැනුවා. නෙත්මිත් ජනේලයෙන් අත එළියට දාලා ආපහු අත වැනුවා. එයාගේ මූණේ අන්තිම සතුටක්.

සහන්ගේ ඇඟිලි තමන්ටම නොදැනී කැමරාවට ගියා. ඒත් එයා අහන්නේ නැතිව ගන්න බැහැ කියලා හිතාගෙන ආයෙත් අත අයින් කරගත්තා.

හැටන් පහු කරලා කෝච්චිය මීදුම අතරට වදිනවා. ජනේලයෙන් බලනකොට කිසිවක් පේන්නේ නෑ. සුදු පාට කපු වලාකුලක් ඇතුළේ යනවා වගේ. නෙත්මි ඩයරිය ඇරලා ආයෙත් මොනවද ලියන්න ගත්තා.

එතකොට කෝච්චිය හිතුවේ නැති වෙලාවක උමං එකකට වැදුණා. ඇතුළේ ලයිට් ඔක්කොම නිවිලා ගියා. සම්පූර්ණ අඳුරයි. ළමයි ටිකක් කෑ ගැහුවා.

උමං එකෙන් එළියට එන කොට, හරියටම ඒ මොහොතේ, වලාකුළක් අතරින් හිරු කිරණයක් කෙලින්ම ජනේලය ඇතුළට වැටුණා. ඒ එළිය වැටුණේ නෙත්මිගේ මූණට. එයා ඇස් පියාගෙන එළිය දිහා මුහුණ හරවලා. කොණ්ඩේ කෙස් විසිරිලා හුළඟට සෙලවෙනවා. අතේ නිල් ඩයරිය පතුරලා. සහන් හිතුවේ නෑ. එයාගේ ඇඟිල්ල හිතකටත් කලින් වැඩ කළා. ක්ලික්.

ශටර් ශබ්දේ කෝච්චියේ ශබ්දේ අතරින්ත් ඇහුණා. නෙත්මි ගැස්සිලා හැරුණා. "ඔයා... ඔයා මගේ ෆොටෝ එකක් ගත්තද?"

සහන් කැමරාව පහතට කළා. "මම... ඔව්. සොරි. ඒක හරිම ලස්සන මොහොතක්. මට අතහරින්න බැරි වුණා."

"ලස්සන වුණාට අහලා ගන්න ඕනේ නැද්ද? මම ඔයාගේ පොතට දාන්න ඉන්න මලක්ද? කඳුකරේ සිතුවමක්ද?" එයාගේ කටහඬේ තත්තියක් නිසා වෙව්ලුණා. ඒත් තරහවට වඩා ලැජ්ජාව තමයි වැඩි. "අනේ නෑ නෙත්මි. මම ඒක ඉවත් කරන්නම්." සහන් කැමරාවේ ස්ක්‍රීන් එක ඔන් කළා. ෆොටෝ එක එළියට ආවා.

නෙත්මි නොබලන්න හිතාගෙන හිටියේ. ඒත් ඇස් කොනෙන් බැලුණා. ඊට පස්සේ එයාට ඇස් ඉවත් කරගන්න බැරි වුණා.

ෆොටෝ එකේ ඉන්නේ එයාමයි. ඒත් එයා හැමදාම කණ්ණාඩියේ දකින එයා නෙවෙයි. අඳුර මැද්දේ එළිය දිහා බලන, ඇස් පියාගත්ත, කොණ්ඩේ හුළඟේ සෙලවෙන, කිසිම දුකක් නැති කෙනෙක්. අම්මා නැති වුණාට පස්සේ එයා කවදාවත් එයාව ඒ විදිහට දකින්න නැති වුණා.

"...මේක delete කරන්න." එයාගේ කටහඬ මෘදු වුණා නමුත්, වචන වෙනස් වුණේ නෑ. "හරි. ඔයා කියනවනම් මම කරන්නම්." සහන්ගේ ඇඟිල්ල delete button එක උඩ නතර වුණා. එයා එයා දිහා බැලුවා.

"ඒත් එක් දෙයක් කියන්න්නම්. මම විසර ෆොටෝ ගත්තා. ඒත් අම්මා ගියාට පස්සේ මම ගත්ත පළවෙනි හිතට දැනුණු ෆොටෝ එක මේක."

නෙත්මි කිසිවක් කිව්වේ නෑ. එයා එළිය බලාගෙන හිටියා. සහන් මොහොතක් බලාගෙන හිටලා, කිසිම දෙයක් නොකර කැමරාව අයින් කළා. Delete කළේත් නෑ. තියාගත්තේත් නෑ. එයා තීරණය එයාටම තියලා.

හපුතලේ ස්ටේෂන් එක කිට්ටු වුණා. කෝච්චිය නවත්තන කොට මීදුම ගැහිලා. වෙදිකාව පුරා මිනිස්සු. නෙත්මි කලබලෙන් පොත් මල්ලයයි, කුඩයයි අරගෙන නැගිට්ටා. "නෙත්මි..." සහන්ත් නැගිට්ටා.

එයා නැවතුණා. අවුරුදු දෙකක් තිස්සේ මිහිපිටේ කවුරුවත් කියන්න නැති වචනයක් සහන්ගේ හිතට ආවා. ඒත් කටට ආවේ නෑ. "...පරිස්සමෙන් යන්න. මීදුමයි."

එයා පොඩි හිනාවක් දාලා ඔළුව වැනුවා. ඊට පස්සේ සෙනඟ අතරට, මීදුම අතරට අතුරුදහන් වුණා. කෝච්චිය ආයෙත් ඇදෙන්න ගත්තා. සහන් තමන්ගේ සීට් එකට වෙලා බලනකොට එයාගේ හදවත ටික වෙලාවකට නවතිලා වගේ දැනුණා.

ජනේලය අයිනේ සීට් එක උඩ තිබුණා... නිල් පාට කවරයක් තියෙන පරණ ඩයරියක්. "අනේ සිරාද..." සහන් ඩයරිය අතට අරගෙන ජනේලයෙන් ඔළුව දැහුවා. ඒත් හපුතලේ ස්ටේෂන් එක දැනටමත් මීදුම ඇතුළේ අතුරුදහන් වෙලා.