අන්තිම වැස්ස ❤ (සමහර ආදර කතා අවසන් වෙන්නේ වෙන්වීමෙන් නෙවෙයි)

අහස්යාගේ උපන්දිනය දවසේ දුෂාන් ඇයව පුදුම කරන්න සැලසුම් කළා.

ඔහු ඇයට කිව්වේ එදා වැඩ නිසා හමුවෙන්න බැරි බවයි.

අහස්යා ඒ ගැන දුක් වුණත් ඔහුට කිසිවක් කිව්වේ නැහැ.

රාත්‍රියේ ඇය ගෙදරට ඇවිත් කාමරයට යද්දී මේසය උඩ පුංචි පෙට්ටියක් තිබුණා.

ඒක ඇරලා බැලුවම ඇතුළේ ලස්සන රිදී මාලයක් තිබුණා. ඒත් මාලයට වඩා ඇගේ හිතට දැනුණේ ඒ සමඟ තිබුණු ලියුමයි.

“මගේ අහස්යාට,

ඔයා මගේ ජීවිතයට ආවට පස්සේ මට තේරුණා සතුට කියන්නේ ලොකු දේවල්වලට විතරක් අයිති දෙයක් නෙවෙයි කියලා. දවස අවසානයේ කෙනෙක් ‘පරිස්සමින් ගෙදර යන්න’ කියලා කියන එකත් ලොකු සතුටක්.

ඔයාගේ හැම හීනයක්ම සැබෑ වෙන දවසක් එනකම් මම ඔයා ළඟින් ඉන්න කැමතියි.

සුබ උපන්දිනයක්.

ඔයාට ආදරෙයි, දුෂාන්.”

අහස්යාගේ ඇස්වලට කඳුළු ආවා.

ඒ මොහොතේම දොර සීනුව නාද වුණා.

ඇය දොර ඇරියා.

දුෂාන් මල් පොකුරක් අතේ තියාගෙන හිටියා.

“සුබ උපන්දිනයක්!”

අහස්යා ඔහුට තුරුල් වුණා.

“මම හිතුවේ ඔයාට මාව අමතක වෙලා කියලා.”

“ඔයාව අමතක කරන්න පුළුවන් නම් මට මගේ හිතත් අමතක කරන්න වෙනවා.”

එදා ඔවුන් පවුලේ අයත් එක්ක පුංචි උපන්දින සාදයක් පැවැත්වුවා.

මාලිනීත් දුෂාන් එක්ක කතා කළා. ඔහුගේ හැසිරීමත්, අහස්යා දිහා බලන විදිහත් දැකලා ඇයට ඔහු ගැන හොඳ හැඟීමක් ඇති වුණා.

ඒත් සාදය අවසානයේ දුෂාන් ගෙදර යන්න ලෑස්ති වෙද්දී මාලිනී ඔහුව මොහොතකට නතර කළා.

“පුතා, මට දෙයක් කියන්න තියෙනවා.”

“කියන්න නැන්දේ.”

“අහස්යා හරි සංවේදී දරුවෙක්. එයාගේ හිත රිදවන්න එපා.”

දුෂාන්ගේ හිත ගැස්සුණා.

“මම එහෙම කරන්නේ නැහැ.”

මාලිනී ඔහු දිහා විශ්වාසයෙන් බැලුවා.

“මට ඒක විශ්වාස කරන්න ඕන.”

දුෂාන් හිස වැනුවා.

නමුත් ඔහුගේ හිත ඇතුළේ තිබුණු අතීතයේ රහස ඔහුට සැනසීමක් දුන්නේ නැහැ.