අන්තිම වැස්ස ❤ (සමහර ආදර කතා අවසන් වෙන්නේ වෙන්වීමෙන් නෙවෙයි)

ඊළඟ සති දෙකේ අහස්යා සහ දුෂාන් අතර කතාබහක් තිබුණේ නැහැ.

දුෂාන් පණිවිඩ යැව්වත් අහස්යා පිළිතුරු දුන්නේ නැහැ.

ඇයගේ හිතේ තිබුණේ ආදරය නැතිවීමක් නෙවෙයි. ඒත් විශ්වාසය බිඳුණු වේදනාව ඇයට දරාගන්න අමාරු වුණා.

එක උදෑසනක ඇයට දුෂාන්ගෙන් ලියුමක් ලැබුණා.

“අහස්යා,

ඔයාට මේ ලියුම ලියන්නේ මම ඔයාට කියන්න ඕන ගොඩක් දේවල් තියෙන නිසා.

මම ඔයාට ආදරය කළේ ඔයා කවුද කියලා දැනගෙන නෙවෙයි. ඔයාගේ තාත්තා ගැන කිසිම දෙයක් නොදැන. ඔයාගේ හිනාව, ඔයාගේ හිත, ඔයාගේ හීන මට වැදගත් වුණා.

ඒත් මගේ අතීතය අපේ ජීවිතයට ඇවිත් තියෙනවා. මම ඒකෙන් පැනලා යන්න උත්සාහ කළා. ඔයාට ඒක කියන්න බය වුණා.

මම ඔයාට බොරු කියන්න අදහස් කළේ නැහැ. ඒත් මම හැමදේම නොකියා හිටපු එකත් වැරැද්දක් කියලා දැන් මට තේරෙනවා.

මට තවමත් ඔයාට කියන්න බැරි දේවල් තියෙනවා. ඒවා හොයාගන්නකම් මට ඔයාට පොරොන්දු දෙන්න බැහැ.

ඔයාට සතුටින් ඉන්න පුළුවන් නම්, මම ඒකට කැමතියි.

දුෂාන්.”

අහස්යා ලියුම කියවලා ගොඩක් වෙලා නිහඬව හිටියා.

ඇයට අවශ්‍ය වුණේ ඔහු තමන් ළඟට ඇවිත් හැමදේම කියන එකයි. නමුත් ඔහු නැවතත් දුරින් ඉඳගෙන තීරණ ගන්නවා කියලා ඇයට දැනුණා.

එදින සවස ඇය දුෂාන්ට පණිවිඩයක් යැව්වා.

“අපි මේ විදිහට ඉන්න එකෙන් දෙන්නටම වේදනාවක් විතරයි ලැබෙන්නේ. ඔයාට ඇත්ත හොයාගන්න කාලය ඕන නම් ඒක කරන්න. මමත් මගේ ජීවිතය ගැන හිතන්නම්.”

දුෂාන් පණිවිඩය කියවලා දුරකථනය මේසය මත තැබුවා.

ඔහුට ඇයට කියන්න ඕන වුණේ එක දෙයයි.

“මම ඔයාව අතහරින්නේ නැහැ.”

ඒත් ඔහු ඒ වචන යැව්වේ නැහැ.

මොකද තමන්ගේ ආදරය ආරක්ෂා කරන්න නම් මුලින්ම තමන්ගේ අතීතයේ ඇත්ත හොයාගන්න ඕන කියලා ඔහු තීරණය කරලා තිබුණා.